Wręczenie Legii Honorowej Panu Piotrowi Tomali [fr]

Wręczenie Legii Honorowej Panu Piotrowi Tomali, Rezydencja Francji, 13 lipca 2019 r.

Szanowni Państwo,

Szanowny Panie Piotrze Tomala,

Cieszę się, że mogę Państwa gościć w Rezydencji Francji z okazji wręczenia orderu Legii Honorowej.

To bardzo uroczysta chwila z trzech powodów:

-  narodowy order Legii Honorowej jest najwyższym francuskim odznaczeniem. Został ustanowiony przez Napoleona Bonaparte w 1802 roku. Jest przyznawany za zasługi osobistościom, które działają na rzecz promowania Francji oraz szerzenia wartości, których Francja broni i które propaguje w świecie;

-  jutro przypada nasze święto narodowe 14 lipca. A my będziemy obchodzić je już dziś, za chwilę. Będzie Pan honorowym gościem tych obchodów, co napawa mnie dumą. Chciałem wręczyć Panu ten order tuż przedtem, w ścisłym gronie, w zaciszu tej rezydencji;

-  przyznanie Panu tego orderu jest wyrazem uznania dla wartości, które Pan uosabia; są to: odwaga, przekraczanie własnych ograniczeń, determinacja w realizacji swych pasji, solidarność, wolność – a więc te wartości, które Pan odnajduje na szczytach tego świata.

Drogi Panie Piotrze,

Urodził się Pan w 1972 roku w Lublinie. Jest Pan jednocześnie przedsiębiorcą i wybitnym alpinistą. Od ponad roku kieruje Pan programem Polski Himalaizm Zimowy.

Pozwoli Pan, że dzisiaj skupię się na tej działalności wysokogórskiej, a zwłaszcza na fakcie, że był Pan członkiem akcji ratowniczej na Nanga Parbat w styczniu 2018 roku. To właśnie Pana odzew na wołanie o ratunek ze strony Elisabeth Revol i Tomasza Mackiewicza jest powodem, dla którego został Pan odznaczony Legią Honorową.

W towarzystwie trzech innych polskich alpinistów – Adama Bieleckiego, Jarosława Botora i Denisa Urubki – zgłosił się Pan jako ochotnik do tej akcji ratowniczej. Pana koledzy nie mogli dzisiaj do nas dołączyć – entuzjaści gór przeważnie są na różnych wyprawach i trudno ich zebrać razem! Zapowiem od razu, że znajdziemy dogodną chwilę, by również im w jak najkrótszym czasie wręczyć te odznaczenia. A dzisiaj nasze myśli biegną także ku Tomaszowi Mackiewiczowi, „Tomkowi”, którego nie udało się uratować.

Wróćmy do Pakistanu: dla udziału w tej akcji ratowniczej przerwaliście przygotowania do zdobycia K2, w ramach Narodowej Zimowej Wyprawy na ten szczyt i zostaliście przetransportowani śmigłowcami pakistańskiej armii na zbocza Nanga Parbat. Dotychczasowe przygotowanie i aklimatyzacja sprawiły, że mogliście podjąć tę bezprecedensową akcję w trybie nagłym, na wysokości i w warunkach pogodowych wyjątkowo niesprzyjających. Wiem o tych okolicznościach od mojego kolegi ambasadora Francji w Islamabadzie, z którym byłem wtedy w stałym kontakcie.

Daliście dowód nadzwyczajnej solidarności wobec dwojga alpinistów, Francuzki i Polaka, którzy znaleźli się w sytuacji zagrażającej ich życiu, choć wiedzieliście o oczywistym ryzyku dla Waszego zdrowia i życia, jakie niósł ze sobą udział w tej akcji. Było to zgodne z braterstwem liny zdobywców, którzy odnoszą „niepotrzebne zwycięstwa”, jak to ujął kiedyś słynny francuski alpinista Lionel Terray.

Ta akcja ratownicza wzbudziła wielki podziw i szczególne uznanie w Polsce, we Francji i na całym świecie. Do ambasady Francji w Polsce napłynęły liczne prośby o to, by Was uhonorować. Miałem przyjemność witać Panów na lotnisku w Warszawie po powrocie z wyprawy. Zapewniam, że na zawsze pamiętać będziemy o tym wspaniałym zespołowym wyczynie.

Odznaczenie, które Panu za chwilę wręczę, jest wyrazem uznania i podziwu ze strony Republiki Francuskiej.

Piotr Tomala, au nom du Président de la République, nous vous remettons les insignes de chevalier de l’Ordre national de la Légion d’Honneur.

opublikowano 13/07/2019

Haut de page