Swoboda przepływu osób nie może oznaczać swobody wyzysku pracowników [fr]

Wspólne oświadczenie ośmiu ministrów pracy i zatrudnienia w sprawie lepszej ochrony pracowników oddelegowanych na rynku wewnętrznym Unii Europejskiej opublikowane w dzienniku Le Monde z 13 grudnia 2016 r.

Unia Europejska musi obecnie stawić czoło poważnym wyzwaniom: Brexitowi, kryzysowi imigracyjnemu, narastaniu populizmów… W czasie, kiedy Unia Europejska powinna się szczególnie jednoczyć, by lepiej odpowiedzieć na te wyzwania, wzbudza ona nieufność obywateli Europy, którym coraz trudniej zrozumieć sens europejskiego projektu i pojąć, co też wspólna Europa może im zaoferować.

W takim kontekście pokusa protekcjonizmu i populizmu nie może w żadnym przypadku stanowić jakiekolwiek rozwiązania. Będąc Europejczykami z przekonania, popieramy europejski projekt, jego dokonania, w szczególności swobodę przepływu osób w Unii Europejskiej. To jedno z wielkich osiągnięć Unii Europejskiej, dlatego też pragniemy je zachować i nadać mu znów pełny sens polegający na istnieniu rzeczywistej przestrzeni dobrobytu i wolności dla 500 milionów Europejczyków.

ROZWÓJ KORZYSTNY DLA WSZYSTKICH

By osiągnąć ten cel, musimy wyraźnie wzmocnić wymiar społeczny rynku wewnętrznego, a bardziej ogólnie – całej konstrukcji europejskiej. Musimy przede wszystkim walczyć z fikcyjnymi firmami-słupami, których jedynym powodem istnienia jest wykorzystanie różnic w poziomie wynagrodzeń w krajach Unii Europejskiej, a które nie prowadzą żadnej faktycznej działalności w kraju pochodzenia.

Rynek wewnętrzny musi być w stanie zagwarantować rozwój korzystny dla wszystkich, dzięki konwergencji ku wyższemu poziomowi w dziedzinie socjalnej. Godne i sprawiedliwe traktowanie pracowników oraz swoboda przemieszczania się nie mogą być uważane za pojęcia wzajemnie się wykluczające. Swoboda przepływu osób nie może oznaczać swobody wyzysku pracowników.

Na tym polega nasze zaangażowanie na rzecz zmiany dyrektywy z 1996 r. o delegowaniu pracowników.

W chwili obecnej należy wyraźnie stwierdzić, że musimy doprowadzić do korekty tej dyrektywy, ponieważ nie chroni ona już wystarczająco pracowników oddelegowanych. Powinniśmy odnaleźć równowagę między ochroną pracowników a swobodą świadczenia usług. Od 1996 roku sytuacja gospodarcza i rynek pracy bardzo się zmieniły w Unii Europejskiej. W ciągu dwudziestu lat liczba pracowników oddelegowanych znacznie wzrosła, do 2 milionów w bieżącej chwili. Dyrektywa z 1996 r. nie przystaje do obecnej sytuacji.

AMBITNA REFORMA

Dlatego też, jako ministrowie pracy, zatrudnienia i spraw społecznych, pragniemy działać na rzecz ambitnej reformy zasad delegowania obywateli europejskich. Chcemy, by dyrektywa z 1996 r. była skuteczną podstawą ochrony wszystkich europejskich pracowników.

Pracownicy oddelegowani powinni mieć zapewnione godziwe warunki życia i pracy oraz wynagrodzenie odpowiadające wynagrodzeniu pracowników kraju, w którym pracują, od pierwszego dnia oddelegowania. Pragniemy również, by dyrektywa z 1996 roku gwarantowała warunki uczciwej konkurencji między europejskimi przedsiębiorstwami. Chcemy, by zakres zastosowania dyrektywy nie podlegał różnym interpretacjom ani ograniczeniom.

W tym celu musimy ustalić jasne, sprawiedliwe i przejrzyste reguły, które będą mogły być łatwo wprowadzone w życie i będą bez trudu zrozumiałe dla europejskich pracowników i przedsiębiorców.

Ta ambitna reforma, wdrażana podczas prezydencji Malty w Radzie Unii Europejskiej, będzie wymagać wzajemnego zrozumienia naszych stanowisk i problemów. Zdolność Unii Europejskiej do przeprowadzenia tej koniecznej reformy będzie silnym sygnałem w sprawie europejskiego projektu, wysłanym do naszych obywateli. Wszystkie 28 krajów członkowskich musi wspólnie pracować nad projektem. Zaangażowaliśmy się całkowicie w te działania. Europa musi stanąć na wysokości nadziei, jakie wzbudza.

Kris Peeters, wicepremier, minister ds. zatrudnienia, gospodarki i konsumentów, odpowiedzialny za handel zagraniczny, Belgia; Philippe De Backer, sekretarz stanu ds. walki z łamaniem przepisów w dziedzinie społecznej i ds. Morza Północnego, Belgia; Andrea Nahles, federalna minister pracy i spraw społecznych, Niemcy; Myriam El Khomri, minister pracy, zatrudnienia, kształcenia zawodowego i dialogu społecznego, Francja; Nicolas Schmit, minister pracy, zatrudnienia i gospodarki społecznej i solidarnej, Luksemburg; Lodewijk Asscher, wicepremier, minister spraw społecznych i zatrudnienia, Holandia; Alois Stöger, minister pracy, spraw społecznych i ochrony konsumentów, Austria; Ylva Johansson, minister ds. zatrudnienia i integracji, Szwecja.

opublikowano 13/12/2016

Haut de page