Przemówienie z okazji Zawieszenia broni 1918r (Gdańsk, 8 listopada 2012)

Ekscelencjo,

Panowie Ambasadorowie,

Panie Admirale,

Panowie kombatanci z Warszawy,

Panowie byli żołnierze Legii Cudzoziemskiej,

Panowie oficerowie,

Drodzy rodacy i przyjaciele,

Drodzy uczniowie klas frankofońskich w Trójmieście,

Chciałbym bardzo szczerze podziękować żołnierzom polskiej Marynarki Wojennej, którzy w duchu braterstwa broni nadają tej dorocznej ceremonii tak uroczysty charakter.

Przed 94 laty, o godzinie 11.00, rozległ się sygnał zawieszenia broni, ogłaszając koniec tego, co przeszło do Historii jako Wielka Wojna.
Swoją obecnością zaświadczacie Państwo, jak ważne są obchody rocznicy 11 listopada 1918.

Nigdy w swej długiej historii Europa nie była rozdarta do tego stopnia w zbrojnym konflikcie, który zostanie później uznany za pierwszą wojnę przemysłową.

W tej przemysłowej wojnie, Francuzi i Polacy będą walczyć razem.

I tak od roku 1914, polscy ochotnicy idą na front u naszego boku, formując oddziały, z których w 1917 roku powstanie armia Hallera.
Niezachwiana odwaga i ogromne cierpienia naszych żołnierzy ocaliły Francję i pozwoliły Polsce powrócić do europejskiego „koncertu Narodów” po 123 mroku niewoli.

Ideały kombatantów z 14-18 roku są ponadczasowe i uniwersalne : wolność, ojczyzna, pokój, braterstwo broni, solidarność i niepodległość.

Te wartości przyświecają także naszej Europie, świadomej bardziej niż kiedykolwiek siły, jaka płynie ze zjednoczenia w wolności i solidarności.

Dlatego też w chwili, gdy Unia Europejska otrzymała nagrodę pokojową Nobla i gdy szykują się obchody stuletniej rocznicy Pierwszej Wojny Światowej, ta uroczystość to okazja do przypomnienia, jak niezwykle istotna jest pamięć o dwóch wielkich konfliktach światowych dla budowy Europy opartej na tolerancji i pokoju.

To przesłanie nadziei skierowane jest szczególnie do młodego pokolenia, reprezentowanego dziś przez licealistów, polskich i francuskich, a także przez 5 Saint-Cyriens (słuchaczy Szkoły Saint Cyr) w galowych mundurach. Powinni oni je sobie przyswoić, bo pamięć to nie nostalgia za przeszłością lecz przygotowanie przyszłości.

Dlatego chyląc czoło przed tym wspomnieniem i patrząc w przyszłość, pragnę na koniec powiedzieć z mocą:

Niech żyje Polska ;

Niech żyje Francja ;

Niech żyje zjednoczona i wolna Europa!

opublikowano 12/11/2012

Haut de page