Obecna siedziba ambasady Francji: przykład nowoczesnej architektury francuskiej [fr]

Pierwotny budynek projektu Bernarda Zehrfussa

W latach 60-tych XX wieku zaprojektowanie budynku ambasady Francji w Warszawie powierzono trzem francuskim architektom (laureatom nagrody Grand Prix de Rome): byli to Henri Bernard, Guillaume Gillet oraz Bernard Zehrfuss. Ten ostatni jest znany jako projektant siedziby UNESCO w Paryżu i budynku muzeum cywilizacji galloromańskiej w Lyonie.

Na budowę ambasady Francji został przeznaczony teren przy ulicy Pięknej 1 w Warszawie. Kamień węgielny pod budowlę wmurował generał Charles de Gaulle 11 września 1967 roku, podczas wizyty w Polsce. Inauguracja budynku nastąpiła cztery lata później, 14 lipca 1971 roku.

Budynek ten miał stanowić wyraz francuskich umiejętności architektonicznych. Jest symbolem tendencji określonej przez architekta Bruno Vayssière’a mianem „hard french”: bryła naznaczona jest futurystycznym stylem industrialnym, z pewną konotacją obronną.

Od strony ulicy widoczne są trzy poziome rzędy prostokątnych okien, z pięcioma pionowymi wielkimi stalowymi portykami. Przed remontem były dwie zupełnie osobne części oddzielone placykiem, nad którym zawieszony był metalowy dach, co nadawało całości wygląd niejako żaglowca. Sama fasada składała się z oryginalnych paneli pomysłu kolejnego wielkiego architekta i dizajnera, jakim był Jean Prouvé. Są to wielkie odlewy aluminiowe, które pokrywają cały budynek.

Rezydencja ambasadora

Rezydencja ambasadora położona jest w ogrodzie i jest oddzielona od budynku ambasady. Została wybudowana później, w latach 80-tych XX wieku. Zaprojektował ją francuski architekt Guy Autran. Budynek nie jest widoczny z ulicy i otoczony jest zielenią, co stanowi kontrast wobec położonej kilkadziesiąt metrów dalej siedziby ambasady, której bryła góruje znacznie nad rezydencją.

Przebudowa autorstwa Jean-Philippe’a Pargade’a

Po trzydziestu latach, budynek ambasady wymagał poważnego remontu, związanego w szczególności z usuwaniem zastosowanego azbestu: od 2001 roku był to największy plac budowy w Polsce, na którym prowadzono tego typy prace. Dotychczasowy budynek, krytycznie oceniany przez pracowników i źle dostosowany do roli ambasady w kraju, który przystąpił do Unii Europejskiej, musiał być poważnie przebudowany. Dwaj architekci, Jean-Philippe Pargade i Roman Gala, podjęli się tego zadania w okresie od 23 marca 2003 r. do 22 października 2004 r.

Nowa ambasada zachowała główne cechy zewnętrzne, tak charakterystyczne dla starego budynku, w szczególności aluminiowe panele fasady, które poddane zostały jednak gruntownej renowacji.

JPEG

Głowna zmiana architektoniczna polegała na połączeniu dwóch części budynku, a placyk pomiędzy nimi zastąpiony został rozległym przeszkleniem liczącym ponad 20 metrów wysokości, tworząc tym samym niezwykle jasny hol. Na piętrach obie części budynku połączone są pomostami. Odtąd właśnie szkło stało się najistotniejszym elementem elewacji, łagodząc nieco agresywny zdaniem niektórych aspekt dawnej fasady.

Budynek nie jest ani zupełnie taki sam, ani całkowicie odmienny. Istotą przebudowy było wykorzystanie najlepszych walorów architektonicznych budowli przy jednoczesnym przeprowadzeniu jej adaptacji.

Inauguracji odnowionej ambasady w Warszawie dokonał 13 stycznia 2005 r. ówczesny Minister Spraw Zagranicznych Francji Michel Barnier.

opublikowano 23/08/2018

Haut de page